Μαχητικός, ερωτικός, ευαίσθητος, ονειροπόλος που έπαιρνε θέση στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της εποχής του μεταφέροντας τα στη μουσική και στους στίχους του. Τις δύσκολες εκείνες εποχές με τα τραγούδια του αποτελούσε καταφύγιο  για πολλούς συμπατριώτες του.

Τραγούδια όπως «Ο δρόμος» , «Το Ακορντεόν», «Ο Στρατιώτης», «Σε ακολουθώ», «Ήλιε μου σε παρακαλώ», «Όλα σε θυμίζουν», «Γέρο Νέγρο Τζίμ», «Δεν θα ξαναγαπήσω», «Σεβάχ ο Θαλασσινός» είναι μόνο κάποια από τα τραγούδια του που έχουν σηματοδοτήσει γενιές και γενιές.

Μάνος Λοΐζος

Είχε κυπριακή καταγωγή, καθώς ο πατέρας του καταγόταν από τους Αγίους Βαβατσινιάς, ενώ η μητέρα του καταγόταν από την Ρόδο. Ο ίδιος γεννήθηκε το 1937 στην Αλεξάνδρεια, όπου είχαν πάει οι γονείς του αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Από μικρή ηλικία ασχολείται με την μουσική, καθώς μόλις από την ηλικία των επτά ετών μελετά βιολί, αλλά τελικά κατέληξε να ασχολείται με την κιθάρα. Στην Αλεξάνδρεια θα παραμείνει μέχρι και τα μαθητικά του χρόνια για να έλθει στην Αθήνα το 1955 με σκοπό να σπουδάσει στην Ανωτάτη Εμπορική. Η μεγάλη του όμως αγάπη για την μουσική δεν θα τον αφήσει να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Ως επαγγελματίας συνθέτης κάνει την εμφάνιση του το 1962 ηχογραφώντας το «Τραγούδι του Δρόμου» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Την ίδια χρονιά γίνεται ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος του «Συλλόγου Φίλων Ελληνικής Μουσικής» που δημιουργήθηκε με στόχο τη στήριξη του έργου του Μίκυ Θεοδωράκη, αλλά και την προβολή νέων δημιουργών. Χρησιμοποιήθηκε από τον Μίκυ Θεοδωράκη ως διευθυντής της χορωδίας του συλλόγου στις παραστάσεις της μουσικής επιθεώρησης «Όμορφη Πόλη» . Εκεί θα γνωρίσει και την πρώτη του σύζυγο, την Μάρω Λήμνου, με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Μυρσίνη.

Μάνος Λοΐζος

Τα επόμενα χρόνια θα είναι ιδιαίτερα δημιουργικά για τον συνθέτη. Γράφει τραγούδια και μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο. Σταθμός στην καριέρα του αποτέλεσε το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας» που γράφτηκε για τις ανάγκες της ταινίας η «Ευδοκία». Το συγκεκριμένο ζεϊμπέκικο αποτελεί μέχρι και σήμερα το ωραιότερο ζεϊμπέκικο όλων των εποχών. Δυο δίσκοι του έγιναν χρυσοί και δυο πλατινένιοι. Οι κυριότεροι από τους δίσκους του είναι: «Ο σταθμός», «Θαλασσογραφίες», «Καλημέρα ήλιε», «Τα τραγούδια του δρόμου», «Τα νέγρικα», «Τα τραγούδια της Χαρούλας». Τα τραγούδια του Μάνου Λοΐζου τα χαρακτηρίζει η ποικιλομορφία (ελαφρολαϊκό, λαΐκό, μπαλάντα κ.α.). Πολλά τραγούδια του τα ερμήνευσε ο ίδιος. Επίσης τραγούδια του ερμήνευσαν πολλοί δημοφιλείς καλλιτέχνες της εποχής του, όπως ο Γιώργος Νταλάρας, η Χαρούλα Αλεξίου, ο Στέλιος Καζαντζίδης, η Μαρία Φαραντούρη, ο Γιάννης Πουλόπουλος, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κ.α. Συνεργάστηκε με στιχουργούς, όπως ο Γιάννης Νεγρεπόντης, ο Μανώλης Ραούντης, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, με τον οποίο υπήρξαν και πολύ καλοί φίλοι.

Ο Μάνος Λοΐζος με τη Χαρούλα Αλεξίου

Ο Μάνος Λοΐζος με τη Χαρούλα Αλεξίου

Στην περίοδο της δικτατορίας στην Ελλάδα(1967 – 1974) μπήκε στο στόχαστρο των αρχών για τις αριστερές πολιτικές του πεποιθήσεις και συνελήφθη αρκετές φορές . Την περίοδο της μεταπολίτευσης συμμετέχει στις μεγάλες λαϊκές συναυλίες και υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους εκφραστές του πολιτικού τραγουδιού. Το 1978 θα αποτελέσει τον πρόεδρο της Ένωσης Μουσικοσυνθετών και Στιχουργών Ελλάδας που στόχο είχε την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων των δημιουργών .

Πέθανε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982 σε νοσοκομείο της Μόσχας κατόπιν αλλεπάλληλων εγκεφαλικών επεισοδίων. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου και ετάφη. Η Μελίνα Μερκούρη είχε αναφέρει μεταξύ άλλων στον αποχαιρετιστήριο λόγο της προς το Μάνο Λοΐζο: «(…) Ο δρόμος σου είχε την δική του ιστορία, φίλε Μάνο. Μια ιστορία σύντομη, μοναδική και μεγάλη». Το 2007 χαρακτηρίστηκε από τον μουσικό χώρο ως έτος Μάνου Λοΐζου τιμώντας τα 70 χρόνια από τη γέννησή του. Στην είσοδο του χωριού του, στους Αγίους Βαβατσινιάς, έχει ανεγερθεί στη μνήμη του ένα σεμνό μνημείο.

Μνημείο Μάνου Λοΐζου