Ένας μικρός πετρόκτιστος παράκτιος πύργος εντοπίζεται στην κορυφή ενός χαμηλού λόφου σε απόσταση περίπου δυο χιλιομέτρων βόρεια του ακρωτηρίου Κιτίου και για το λόγο αυτό φέρει και την ονομασία Πύργος Κιτίου. Κτίσμα των μεσαιωνικών χρόνων (15ος με 16ος αιώνας) ο πύργος αποτελούσε παρατηρητήριο προς τη θάλασσα και σε αυτόν διέμενε ολιγομελή φρουρά. Η φρουρά αυτή ήταν υπεύθυνη να στέλνει σήματα, μέσω φωτεινών πυρσών, προς την στρατιωτική διοίκηση που έδρευε στην ενδοχώρα της Λάρνακας.

Άλλωστε κατά τα μεσαιωνικά χρόνια η περιοχή των Περβολιών υπήρξε βασιλικό κτήμα των Λουζινιανών, ενώ μετέπειτα πουλήθηκε στη βασιλική οικογένεια Ποδοκάταρο, με τελευταίο ιδιοκτήτη του, κατά τα χρόνια της Ενετοκρατίας, τον Έκτορα Ποδοκάταρο. Αυτή την περίοδο ολόκληρη η Κύπρος αντιμετώπιζε τον κίνδυνο από τις επιδρομές των Αράβων και επειδή στην νότια ακτή του νησιού απουσίαζαν τα μεγάλα φρούρια, εγκαταστάθηκαν μια σειρά από πύργους – παρατηρητήρια, για να εποπτεύουν τις κινήσεις των καραβιών στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Ο συγκεκριμένος πύργος αποτελείται από τέσσερις πλευρές μήκους περίπου 6 μέτρων. Αποτελείται από δυο πατώματα και η μοναδική είσοδος του βρίσκεται στη δυτική του πλευρά σε απόσταση 4 μέτρων από το έδαφος. Η είσοδος στον πύργο γινόταν από κρεμαστή σκάλα που την έριχναν οι από μέσα. Στην εσωτερική βάση του πύργου υπάρχει δεξαμενή νερού. Στην κορυφή γύρω από τις τέσσερεις πλευρές του οικοδομήματος υπάρχουν σκαλιστά διακοσμητικά, χαρακτηριστικό γνώρισμα της ενετικής – φράγκικης αρχιτεκτονικής, ενώ στην είσοδο του πύργου βρίσκονται τρία ενετικά οικόσημα, από τα οποία ξεχωρίζει το κεντρικό που αναπαριστά τον φτερωτό λέοντα του Αγίου Μάρκου, σύμβολο της Βενετικής Δημοκρατίας.

Ο πύργος για αρκετά χρόνια είχε αφεθεί στο πέρασμα του χρόνου και ερειπωθεί, για να περιέλθει στον κατάλογο των προστατευόμενων μνημείων το 1905. Εργασίες συντήρησης του ξεκίνησαν από το 1911.

Καθότι ο Πύργος στα Περβόλια αποτελεί κτίσμα των μεσαιωνικών χρόνων δεν μπορούσε ασφαλώς να μην συνδεθεί με τη φυσιογνωμία που κυριάρχησε αυτά τα χρόνια, που δεν ήταν άλλη από τη Ρήγαινα, ένα πραγματικό πρόσωπο που όμως στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε μυθικές διαστάσεις και εντάχθηκε σε ιστορίες της λαϊκής παράδοσης.

Μια από τις παραδόσεις αναφέρει πως στον Πύργο υπήρχε μια υπόγεια σήραγγα, την οποία χρησιμοποιούσε η Ρήγαινα είτε σε περίπτωση επιδρομών είτε για όταν ήθελε να πάει στα λουτρά της στην Τερσεφάνου. Η Ρήγαινα συνήθιζε να κάνει αυτή τη διαδρομή με τη χρυσή της άμαξα και έχοντας μαζί της τους φρουρούς της. Η παράδοση λέει πως η άμαξα της βασίλισσας βρίσκεται θαμμένη κάτω από την υπόγεια σήραγγα.

Ένας άλλος μύθος συνδέει τη Ρήγαινα μαζί με ένα άλλο αγαπημένο πρόσωπο της κυπριακής μυθολογίας, αυτό της θεάς Αφροδίτης. Αρκετά συχνά η μεσαιωνική βασίλισσα ταυτιζόταν με τη θεά Αφροδίτη. Σύμφωνα λοιπόν με το συγκεκριμένο μύθο η θεά Αφροδίτη βλέποντας τη Ρήγαινα να λούζεται στα καθαρά νερά της περιοχής, όπου βρισκόταν ο Πύργος και να απολαμβάνει τις ομορφιές του τοπίου, με τις απέραντες εκτάσεις δέντρων, δεν έμεινε ασυγκίνητη και αποφάσισε να κάνει και εκείνη το μπάνιο της στην περιοχή των Περβολιών. Εξάλλου μέχρι και σήμερα η περιοχή των Περβολιών διακρίνεται για την καθαρότητα των νερών της.