Στην έξοδο του Παραλιμνίου προς τον Πρωταρά, στον Προσφυγικό Συνοικισμό Παραλιμνίου βρίσκεται η παλαιά εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Η συγκεκριμένη εκκλησία κτίστηκε το 1977 και αποτέλεσε τον προσφυγικό ναό για εξυπηρέτηση του παρακείμενου προσφυγικού συνοικισμού.

Αρχικά η εκκλησία ήταν μονόκλιτη βασιλική, με σαμαρωτή στέγη και ηλιακό στη βόρεια πλευρά, σιγά σιγά όμως με την πάροδο του χρόνου και με την αύξηση του εκκλησιάσματος της περιοχής κατέστη αναγκαία η επέκταση της. Αυτό έγινε με την προσθήκη ενός δεύτερου κλίτους στη νότια πλευρά του ναού.

Τελικά, παρά τις προσθήκες που είχαν γίνει, δεν κατέστη δυνατόν να καλυφθούν οι ανάγκες του εκκλησιάσματος. Για το λόγο αυτό στον ίδιο χώρο ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 για να ολοκληρωθεί το 2001 ένας νέος μεγαλοπρεπής ναός που αποτέλεσε και τον τρίτο ενοριακό ναό της κοινότητας Παραλιμνίου.

Η μνήμη της Αγίας Βαρβάρας εορτάζεται στις 4 Δεκεμβρίου.

Η Αγία Βαρβάρα προερχόταν από εύπορη οικογένεια ειδωλολατρών. Ο πατέρας της για να την προστατεύσει από τους χριστιανούς, καθώς όπως πίστευε εξασκούσαν με ύπουλο τρόπο προσηλυτισμό, έκτισε ένα απροσπέλαστο πύργο για να την εγκαταστήσει μέσα. Παρά τα μέτρα του πατέρα της, η Βαρβάρα θα γνωρίσει το Χριστιανισμό από μια υπηρέτρια. Μέσα σε ένα ειδωλολατρικό περιβάλλον η Βαρβάρα ζούσε μυστικά τη χριστιανική ζωή. Όταν ο Διόσκορος, ο πατέρας της Βαρβάρας, έμαθε ότι η κόρη του είναι χριστιανή προσπάθησε με διάφορους τρόπους να την μεταπείσει για να επανέλθει στην ειδωλολατρία. Η Βαρβάρα όμως ήταν ανένδοτη και αμετακίνητη στην πίστη της. Τότε ο Διόσκουρος παρέδωσε την κόρη του στον ηγεμόνα Μαρκιανό, όπου με διάφορα μαρτύρια προσπάθησε να την κάνει να αλλαξοπιστήσει. Με ηρωισμό η Αγία Βαρβάρα αντιμετώπισε το μαρτύριο, έτσι ώστε ο Μαρκιανός μη βλέποντα άλλη λύση την καταδίκασε σε θάνατο με αποκεφαλισμό. Ο πατέρας της τότε ζήτησε από τον ηγεμόνα να προβεί ο ίδιος στον αποκεφαλισμό της κόρης του, πράγμα που έγινε. Ο παιδοκτόνος πατέρας βρήκε τραγικό θάνατο από ένα κεραυνό.