Αρκετά είναι τα χωριά της Κύπρου που ενώ άλλοτε έσφυζαν από ζωή στην πορεία εγκαταλείφθηκαν και ερημώθηκαν και άλλα τόσα που είναι στα όρια της ερήμωσης, καθώς οι κάτοικοί τους δεν ξεπερνούν στις μέρες μας τις μερικές δεκάδες. Οι λόγοι που τα χωριά αυτά έχουν εγκαταλειφθεί με την πάροδο του χρόνου είναι πολλοί. Αρκετά εγκαταλείφθηκαν από τους Τουρκοκύπριους κατοίκους τους, μετά την τουρκική εισβολή του ΄74, άλλα ερημώθηκαν ως αποτέλεσμα της αστυφιλίας, ενώ υπήρχαν και οι περιπτώσεις που οι κάτοικοι εξαναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν, εξαιτίας μεγάλων σεισμών και κατολισθήσεων.

Ένα από αυτά τα χωριά που ακολούθησε μια καθοδική πορεία μέχρι και την οριστική εκκένωση του είναι και το χωριό Δράπια. Η Δράπια βρίσκεται 4 χλμ βορειοδυτικά της Καλαβασού της επαρχίας Λάρνακας , στην ανατολική όχθη του Βασιλικού ποταμού και συνορεύει με τον επίσης εγκαταλελειμμένο οικισμό Παρσάτα.

Η Δράπια υφίστατο από τα μεσαιωνικά χρόνια και ήταν γνωστή αρχικά με την ονομασία Παλιοδράπια. Το χωριό είχε διαλυθεί κατά τις αρχές του 19ου αιώνα παρόλο που γίνεται αναφορά στην ύπαρξη λιγοστών κατοίκων μέχρι και τον 20ο αιώνα. Μάλιστα τα χρόνια που λειτουργούσαν τα μεταλλεία της Καλαβασού, η Δράπια αποτέλεσε συνοικισμό εργατών των μεταλλείων. Τα μεταλλεία της Καλαβασού πρόσφεραν απασχόληση στον αγροτικό πληθυσμό των γειτονικών χωριών κρατώντας τα με τον τρόπο αυτό στη ζωή. Όταν όμως τα μεταλλεία έκλεισαν τα χωριά αυτά οδηγήθηκαν σταδιακά στο μαρασμό. Οι μεταλλωρύχοι μαζί με τις οικογένειες τους εγκαταλείπουν την Δράπια αναζητώντας την τύχη τους σε μεγαλύτερα χωριά και πόλεις. Η κάπως απομακρυσμένη θέση του χωριού σε σχέση με την πόλη της Λάρνακας και οι περιορισμένες ευκαιρίες εργασίας οδήγησαν σταδιακά στην εγκατάλειψη του. Την ίδια τύχη είχε και ο γειτονικός οικισμός Παρσάτα.

Σήμερα η Δράπια στέκει άδεια και ερημωμένη αποτελώντας προορισμό για τις ρομαντικές ψυχές και για όσους αρέσκονται να ανατρέχουν στη γοητεία των αλλοτινών εποχών. Μισογκρεμισμένα πετρόκτιστα σπίτια με οροφές στηριζόμενες σε δοκάρια, καταβροχθισμένα σπίτια από την άγρια βλάστηση αποτελούν το σκηνικό του ερειπωμένου αυτού χωριού. Μοναδικό «ζωντανό» στοιχείο αποτελεί η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ένα πετρόκτιστο καμαροσκέπαστο εκκλησάκι κτίσμα των μεσαιωνικών χρόνων.

Η Δράπια όπως και τόσα άλλα ερημωμένα χωριά δημιουργούν μια ατμόσφαιρα γαλήνια και συνάμα τρομακτική. Τα χαλάσματα που κάποτε αντιστοιχούσαν στα σπίτια στέκονται πλέον βουβά και μελαγχολικά αφημένα στη φθορά του χρόνου.