Πρωταπριλιά: Η μέρα όπου το ψέμα έχει την τιμητική του. Μια μέρα που το ψέμα δίνει και παίρνει, όχι μόνο από τους «επαγγελματίες» του είδους, αλλά και από αυτούς που δημιουργούν ψεύτικες ιστορίες, απλά για να αναβιώσουν το παλαιό αυτό έθιμο. Το θέμα είναι πως το ψέμα τη συγκεκριμένη μέρα εύκολα εντοπίζεται από τους υποψιασμένους δέκτες, τί γίνεται όμως όλες τις υπόλοιπες μέρες που το ψέμα μπερδεύεται με την αλήθεια έτσι ώστε δύσκολα να γίνεται αντιληπτό;

Τα ψέματα, άλλοτε αθώα και άλλοτε πιο σοβαρά, αποτελούν μια ανθρώπινη συνήθεια που ξεκινά ήδη από την παιδική μας ηλικία.  Το ψέμα δεν θεωρείται απαραίτητα πάντα κακό, όπως και η ειλικρίνεια δεν είναι πάντα καλή. Τα κατά συνθήκη ψέματα ή αλλιώς η διπλωματία κάποιες φορές είναι αναγκαία, όταν πρόκειται να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Το ψέμα όμως ξεφεύγει από τα όρια του λογικού, όταν οι άνθρωποι «κατασκευάζουν» ιστορίες  και ζουν μέσα σε αυτές ή επιχειρούν να δημιουργήσουν μια διαφορετική εικόνα από την πραγματική, με σκοπό τις πλείστες φορές να γίνουν πιο αρεστοί από  την κοινωνία.

Μήπως όμως η κοινωνία μας επιτάσσει να φοράμε ένα ψεύτικο προσωπείο, ώστε να γίνουμε πιο αποδεκτοί;  «Ο τέλειος επαγγελματίας»,  «ο τέλειος γονιός»,  «ο τέλειος σύζυγος», «ο τέλειος φίλος» είναι οι ταμπέλες που πρέπει να συνοδεύουν το σύγχρονο άνθρωπο για να γίνει αρεστός από την κοινωνία. Η μη τελειότητα σε οποιοδήποτε από τους πιο πάνω τομείς εκλαμβάνεται ως αδυναμία και αποτυχία. Ο άνθρωπος φοβούμενος να παραδεχτεί την οποιαδήποτε αδυναμία του καταφεύγει στο ψέμα και σε πράξεις εντυπωσιασμού. Ψεύδεται ακόμη και προς τον ίδιο του τον εαυτό, αφυδατώνεται συναισθηματικά  και επιδίδεται σε ένα αέναο αγώνα δημιουργίας μιας «ψεύτικης», «πλαστής» εικόνας που πολλές φορές είναι απομακρυσμένη από τον ίδιο του τον εαυτό, τις πραγματικές του ανάγκες και αξίες. Ο άνθρωπος αποτελεί μια ετεροκίνητη προσωπικότητα που λειτουργεί με βάση τα θέλω της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας θέτοντας στο περιθώριο τη δική του ταυτότητα και προσωπικότητα.

Και ενώ οι άνθρωποι ολοένα και πιο πολύ κλείνονται στον εαυτό τους και στις σκέψεις τους αναζητώντας απαντήσεις σε αγωνιώδη υπαρξιακά ερωτήματα που υψώνονται ολόγυρα τους, όπως το ποιος είμαι, τι θέλω, πού πάω, πώς θα καταλήξω, ερωτήματα που τους γεμίζουν με άγχος, εντούτοις ντρέπονται να μοιραστούν τους προβληματισμούς τους, την αλήθεια τους, οδηγώντας τους έτσι σε ένα υπαρξιακό κενό.

Όταν ο άνθρωπος ξεφύγει από το πλέγμα του εγωισμού, της ψεύτικης εικόνας, του φαίνεσθε, τότε θα συμφιλιωθεί πραγματικά με τον συνάνθρωπο του, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό. Όταν πέσουν οι μάσκες και αφήσουμε την αλήθεια μας να βγει στην επιφάνεια τότε θα βρούμε το αυθεντικό και πραγματικό νόημα της ζωής.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

                               ( «Όσο μπορείς» Κωνσταντίνος Καβάφης)